Η ανατροφή μωρών παπαγάλων με τη μέθοδο του υποστηρικτικού ταΐσματος από τον άνθρωπο (co-parenting) και τα πλεονεκτήματά της έναντι της αποκλειστικής ανατροφής από τον άνθρωπο
Τα τελευταία χρόνια, οι παπαγάλοι και τα υπόλοιπα εξωτικά πτηνά γίνονται ολοένα και πιο δημοφιλή ως κατοικίδια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αυξηθεί η ζήτηση τους στους εκτροφείς, οι οποίοι εκτρέφουν και πωλούν τα αντίστοιχα είδη.
Όσοι επιθυμούν να αποκτήσουν ένα μωρό παπαγάλο ως κατοικίδιο, συχνά καταλήγουν σε εκτροφεία όπου τους προτείνεται – ή ζητούν οι ίδιοι – ένα πουλάκι που έχει τραφεί αποκλειστικά από ανθρώπινο χέρι.
Η εξήγηση που δίνεται συνήθως είναι πως τα πουλιά αυτά είναι πιο ήμερα, δένονται πιο εύκολα και γρήγορα με τον άνθρωπο και γίνονται καλύτερα κατοικίδια. Ορισμένοι τονίζουν και την "χαρά του μεγαλώματος", της καθημερινής φροντίδας και σύνδεσης με ένα πλάσμα που θυμίζει "ανθρωπάκι".
Στην πράξη, όμως, τα μωρά αυτά απομακρύνονται από τη φωλιά μόλις γεννηθούν – ή ακόμη και εκκολάπτονται σε κλωσσομηχανές, χωρίς ποτέ να γνωρίσουν τους φυσικούς τους γονείς. Σκοπός είναι οι γονείς να επιστρέψουν άμεσα σε φάση αναπαραγωγής, αυξάνοντας την παραγωγή και κατ’ επέκταση το κέρδος.
Το ερώτημα που γεννιέται εδώ είναι: μπορεί ο υποψήφιος ιδιοκτήτης να δει πέρα από τον εγωισμό της "εξατομίκευσης" ενός άλλου είδους και να αναλογιστεί τον αντίκτυπο αυτής της πρακτικής στη ζωή του πτηνού;
Ένα πτηνό που δεν γνώρισε ποτέ τους γονείς του, που δεν έμαθε τι σημαίνει να είσαι παπαγάλος, που δεν διδάχτηκε βασικές συμπεριφορές από φυσικούς γονείς, χάνει ένα κρίσιμο θεμέλιο για την υγιή ανάπτυξή του.
Τα πουλιά αυτά συχνά μεγαλώνουν με την ψευδαίσθηση ότι είναι άνθρωποι. Δένονται ασφυκτικά με τον "ανθρώπινο σύντροφο", και με την παραμικρή αλλαγή στη ρουτίνα του τελευταίου, καταρρέουν. Φωνάζουν, σταματούν να τρέφονται, μαδούν τα φτερά τους, και φτάνουν μέχρι και σε αυτοακρωτηριασμό.
Στο σημείο αυτό, πολλοί ιδιοκτήτες τα βαριούνται ή τα θεωρούν "πρόβλημα". Τα επιστρέφουν ή τα εγκαταλείπουν, με τη γνωστή κατάληξη: το πουλί να πληρώνει τις συνέπειες, γιατί "τελικά δεν είναι παρά ένα πουλί".
Τα παραδείγματα αφθονούν στο διαδίκτυο: ιδιοκτήτες που αναζητούν καινούρια σπίτια, αποκρύπτοντας τα προβλήματα, ή προσπαθούν με "γιατροσόφια", κολάρα, ηρεμιστικά και βότανα να επανορθώσουν ζημιές που – συνειδητά ή όχι – δημιούργησαν οι ίδιοι.
Όλα αυτά γιατί δεν άφησαν το πουλί να μεγαλώσει φυσικά, να γίνει ανεξάρτητο, να αποκτήσει τα σωστά ψυχικά και κοινωνικά εφόδια.
Η μέθοδος αυτή – γνωστή ως Co-parenting ή «συνκηδεμονία» – είναι η πιο κοντινή προσέγγιση στη φυσική ανατροφή και προσφέρει σημαντικά οφέλη και στον άνθρωπο και στο πουλί.
Ο νεοσσός δεν στερείται τη ζεστασιά της φωλιάς, την ασφάλεια των γονιών του, το χάδι των φτερών τους, τον παλμό της καρδιάς τους, ούτε τη διαπαιδαγώγηση από τα ίδια του τα είδη. Την ίδια στιγμή, γνωρίζει τον άνθρωπο ως φίλο και σύντροφο από νωρίς.
Τα πουλιά αυτά μεγαλώνουν μαθαίνοντας πώς να φέρονται ως πουλιά. Αναπτύσσονται με σωστά χαραγμένα ένστικτα και αποκτούν υγιή κοινωνική συμπεριφορά. Αντίθετα, όσα δεν μεγάλωσαν με τους γονείς τους, συχνά αποτυγχάνουν να αναπαραχθούν, να ζευγαρώσουν ή να μεγαλώσουν μωρά.
Στο Co-parenting ο άνθρωπος λειτουργεί ως δεύτερος, υποστηρικτικός γονιός. Παρακολουθεί την πορεία της αναπαραγωγής και αφιερώνει καθημερινά λίγα λεπτά με τα μωρά: τα κρατάει, τα μιλάει, τα χαϊδεύει, και αν χρειάζεται τα ταΐζει υποστηρικτικά.
Παράλληλα, τα φέρνει σε επαφή με παιχνίδια, διαφορετικές υφές και χρώματα, ώστε να μην αναπτύξουν φοβίες. Δοκιμάζουν ήπιες τροφές και σταδιακά εξοικειώνονται με το περιβάλλον του ανθρώπου. Πάντα όμως επιστρέφουν πίσω στη φωλιά, στους φυσικούς τους γονείς.
Όταν η διαδικασία αυτή γίνεται συστηματικά, ακόμη και ένα τέταρτο την ημέρα είναι αρκετό. Τα μωρά μεγαλώνουν πλήρως εξοικειωμένα με τον άνθρωπο, χωρίς όμως να αναπτύσσουν παθολογική εξάρτηση από αυτόν.
Έτσι, όταν έρθει η ώρα του φυσικού απογαλακτισμού – διαφορετική για κάθε είδος – μπορούν να απομακρυνθούν από τους γονείς τους με ήπιο και φυσικό τρόπο.
Ο απογαλακτισμός είναι ένα κρίσιμο στάδιο. Το πουλάκι αρχίζει να χτίζει αυτοπεποίθηση, να πιστεύει πως μπορεί να τα καταφέρει μόνο του, να τρέφεται, να πετάξει, να επιβιώσει.
Στη φύση, οι γονείς συνεχίζουν να το παρακολουθούν στενά και να το υποστηρίζουν για όσο χρειαστεί. Το ταΐζουν όταν εκείνο αποτυγχάνει και το προστατεύουν έξω από τη φωλιά μέχρι να ανεξαρτητοποιηθεί πλήρως.
Ο απογαλακτισμός που γίνεται από τον άνθρωπο δεν πρέπει ποτέ να είναι απότομος ή βίαιος. Δεν μπορούμε να βάλουμε «χρονοδιακόπτη», λέγοντας “τόσο φτάνει”. Το πουλί πρέπει να είναι εκείνο που θα επιλέξει πότε είναι έτοιμο να τερματίσει αυτή τη σχέση σίτισης με την ανθρώπινη «τροφό».
Το τάισμα στο στόμα, ακόμη και μία φορά την ημέρα όταν το μικρό το ζητάει, του προσφέρει ψυχική ασφάλεια και ενίσχυση της αυτοπεποίθησης. Νιώθει πως κάποιος ακόμη το προσέχει. Νιώθει ότι "τα καταφέρνει".
Τα πουλιά που μεγαλώνουν με αυτόν τον τρόπο είναι πολύ πιο υγιή συνολικά. Έχουν ισχυρότερα αντισώματα, ψυχική ισορροπία και είναι εξαιρετικά απίθανο να οδηγηθούν σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές επειδή ο άνθρωπός τους έλειψε λίγο παραπάνω ή πήγε διακοπές.
Αρκεί να σκεφτεί κανείς τους παλαιότερους άγριους παπαγάλους – μεγαλωμένους από γονείς – οι οποίοι παρ’ όλη την κακοποίηση και αιχμαλωσία, δεν έφτασαν ποτέ να μαδήσουν ή να βλάψουν τον εαυτό τους.
Τα τελευταία χρόνια, οι παπαγάλοι και τα υπόλοιπα εξωτικά πτηνά γίνονται ολοένα και πιο δημοφιλή ως κατοικίδια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αυξηθεί η ζήτηση τους στους εκτροφείς, οι οποίοι εκτρέφουν και πωλούν τα αντίστοιχα είδη.Όσοι επιθυμούν να αποκτήσουν ένα μωρό παπαγάλο ως κατοικίδιο, συχνά καταλήγουν σε εκτροφεία όπου τους προτείνεται – ή ζητούν οι ίδιοι – ένα πουλάκι που έχει τραφεί αποκλειστικά από ανθρώπινο χέρι.
Η εξήγηση που δίνεται συνήθως είναι πως τα πουλιά αυτά είναι πιο ήμερα, δένονται πιο εύκολα και γρήγορα με τον άνθρωπο και γίνονται καλύτερα κατοικίδια. Ορισμένοι τονίζουν και την "χαρά του μεγαλώματος", της καθημερινής φροντίδας και σύνδεσης με ένα πλάσμα που θυμίζει "ανθρωπάκι".
Στην πράξη, όμως, τα μωρά αυτά απομακρύνονται από τη φωλιά μόλις γεννηθούν – ή ακόμη και εκκολάπτονται σε κλωσσομηχανές, χωρίς ποτέ να γνωρίσουν τους φυσικούς τους γονείς. Σκοπός είναι οι γονείς να επιστρέψουν άμεσα σε φάση αναπαραγωγής, αυξάνοντας την παραγωγή και κατ’ επέκταση το κέρδος.
Το ερώτημα που γεννιέται εδώ είναι: μπορεί ο υποψήφιος ιδιοκτήτης να δει πέρα από τον εγωισμό της "εξατομίκευσης" ενός άλλου είδους και να αναλογιστεί τον αντίκτυπο αυτής της πρακτικής στη ζωή του πτηνού;
Ένα πτηνό που δεν γνώρισε ποτέ τους γονείς του, που δεν έμαθε τι σημαίνει να είσαι παπαγάλος, που δεν διδάχτηκε βασικές συμπεριφορές από φυσικούς γονείς, χάνει ένα κρίσιμο θεμέλιο για την υγιή ανάπτυξή του.
Τα πουλιά αυτά συχνά μεγαλώνουν με την ψευδαίσθηση ότι είναι άνθρωποι. Δένονται ασφυκτικά με τον "ανθρώπινο σύντροφο", και με την παραμικρή αλλαγή στη ρουτίνα του τελευταίου, καταρρέουν. Φωνάζουν, σταματούν να τρέφονται, μαδούν τα φτερά τους, και φτάνουν μέχρι και σε αυτοακρωτηριασμό.
Στο σημείο αυτό, πολλοί ιδιοκτήτες τα βαριούνται ή τα θεωρούν "πρόβλημα". Τα επιστρέφουν ή τα εγκαταλείπουν, με τη γνωστή κατάληξη: το πουλί να πληρώνει τις συνέπειες, γιατί "τελικά δεν είναι παρά ένα πουλί".
Τα παραδείγματα αφθονούν στο διαδίκτυο: ιδιοκτήτες που αναζητούν καινούρια σπίτια, αποκρύπτοντας τα προβλήματα, ή προσπαθούν με "γιατροσόφια", κολάρα, ηρεμιστικά και βότανα να επανορθώσουν ζημιές που – συνειδητά ή όχι – δημιούργησαν οι ίδιοι.
Όλα αυτά γιατί δεν άφησαν το πουλί να μεγαλώσει φυσικά, να γίνει ανεξάρτητο, να αποκτήσει τα σωστά ψυχικά και κοινωνικά εφόδια.
Η μέθοδος της ανατροφής νεοσσών Co-parenting
Η μέθοδος αυτή – γνωστή ως Co-parenting ή «συνκηδεμονία» – είναι η πιο κοντινή προσέγγιση στη φυσική ανατροφή και προσφέρει σημαντικά οφέλη και στον άνθρωπο και στο πουλί.
Ο νεοσσός δεν στερείται τη ζεστασιά της φωλιάς, την ασφάλεια των γονιών του, το χάδι των φτερών τους, τον παλμό της καρδιάς τους, ούτε τη διαπαιδαγώγηση από τα ίδια του τα είδη. Την ίδια στιγμή, γνωρίζει τον άνθρωπο ως φίλο και σύντροφο από νωρίς.
Τα πουλιά αυτά μεγαλώνουν μαθαίνοντας πώς να φέρονται ως πουλιά. Αναπτύσσονται με σωστά χαραγμένα ένστικτα και αποκτούν υγιή κοινωνική συμπεριφορά. Αντίθετα, όσα δεν μεγάλωσαν με τους γονείς τους, συχνά αποτυγχάνουν να αναπαραχθούν, να ζευγαρώσουν ή να μεγαλώσουν μωρά.
Στο Co-parenting ο άνθρωπος λειτουργεί ως δεύτερος, υποστηρικτικός γονιός. Παρακολουθεί την πορεία της αναπαραγωγής και αφιερώνει καθημερινά λίγα λεπτά με τα μωρά: τα κρατάει, τα μιλάει, τα χαϊδεύει, και αν χρειάζεται τα ταΐζει υποστηρικτικά.
Παράλληλα, τα φέρνει σε επαφή με παιχνίδια, διαφορετικές υφές και χρώματα, ώστε να μην αναπτύξουν φοβίες. Δοκιμάζουν ήπιες τροφές και σταδιακά εξοικειώνονται με το περιβάλλον του ανθρώπου. Πάντα όμως επιστρέφουν πίσω στη φωλιά, στους φυσικούς τους γονείς.
Όταν η διαδικασία αυτή γίνεται συστηματικά, ακόμη και ένα τέταρτο την ημέρα είναι αρκετό. Τα μωρά μεγαλώνουν πλήρως εξοικειωμένα με τον άνθρωπο, χωρίς όμως να αναπτύσσουν παθολογική εξάρτηση από αυτόν.
Έτσι, όταν έρθει η ώρα του φυσικού απογαλακτισμού – διαφορετική για κάθε είδος – μπορούν να απομακρυνθούν από τους γονείς τους με ήπιο και φυσικό τρόπο.
Ο "απογαλακτισμός" των νεοσσών
Ο απογαλακτισμός είναι ένα κρίσιμο στάδιο. Το πουλάκι αρχίζει να χτίζει αυτοπεποίθηση, να πιστεύει πως μπορεί να τα καταφέρει μόνο του, να τρέφεται, να πετάξει, να επιβιώσει.
Στη φύση, οι γονείς συνεχίζουν να το παρακολουθούν στενά και να το υποστηρίζουν για όσο χρειαστεί. Το ταΐζουν όταν εκείνο αποτυγχάνει και το προστατεύουν έξω από τη φωλιά μέχρι να ανεξαρτητοποιηθεί πλήρως.
Ο απογαλακτισμός που γίνεται από τον άνθρωπο δεν πρέπει ποτέ να είναι απότομος ή βίαιος. Δεν μπορούμε να βάλουμε «χρονοδιακόπτη», λέγοντας “τόσο φτάνει”. Το πουλί πρέπει να είναι εκείνο που θα επιλέξει πότε είναι έτοιμο να τερματίσει αυτή τη σχέση σίτισης με την ανθρώπινη «τροφό».
Το τάισμα στο στόμα, ακόμη και μία φορά την ημέρα όταν το μικρό το ζητάει, του προσφέρει ψυχική ασφάλεια και ενίσχυση της αυτοπεποίθησης. Νιώθει πως κάποιος ακόμη το προσέχει. Νιώθει ότι "τα καταφέρνει".
Τα πουλιά που μεγαλώνουν με αυτόν τον τρόπο είναι πολύ πιο υγιή συνολικά. Έχουν ισχυρότερα αντισώματα, ψυχική ισορροπία και είναι εξαιρετικά απίθανο να οδηγηθούν σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές επειδή ο άνθρωπός τους έλειψε λίγο παραπάνω ή πήγε διακοπές.
Αρκεί να σκεφτεί κανείς τους παλαιότερους άγριους παπαγάλους – μεγαλωμένους από γονείς – οι οποίοι παρ’ όλη την κακοποίηση και αιχμαλωσία, δεν έφτασαν ποτέ να μαδήσουν ή να βλάψουν τον εαυτό τους.
Σχετικό περιεχόμενο
Παπαγάλοι ταϊσμένοι στο χέρι ή όχι;
Τελευταία επεξεργασία από moderator:
