Τα περισσότερα πουλιά ζευγαρώνουν και μετά φτιαχνουν φωλιά με το ταιρι τους, κλωσανε τα αβγά, τρεφουν το ενα το άλλο, και τα δυο μαζί τα μικρά. Αυτο σιγουρα δεν είναι "έρωτας". Δεν είναι όμως αποδειξη δημιουργίας ενος ΔΕΣΜΟΥ, που μαλιστα σε καποια είδη διαρκεί για περισσότερες αναπαραγωγικές περιόδους;
Τι δουλιά είχε το αρσενικό τοση ώρα πλαϊ στο θηλυκο και δε το παράταγε με το που τραυματίστηκε, όπως θα συνεβαινε π.χ. σε ένα ζευγάρι μυγών;
Απο την άλλη, η ανθρωπινη συμπεριφορά και τα συναισθηματα δεν αναπτυχτηκαν εξελικτικα για να καλύψουν παρόμοιες ανάγκες; Δεν ειμαι ειδικος αλλα ειχα ακουσει ότι η ανθρωπινη αγαπη έχει την προέλευσή της στο δεσμό μητέρας - παιδιού που είναι κοινος οχι μονο στα θηλαστικα.
Για αυτό λεω, οτι ναι μεν πρεπει να διακρινεται η ανθρωπινη συμπεριφορα και εμπειρια απο αυτην των άλλων ζωων αλλα όχι και να αντιδιαστέλλεται, σαν να προκειται για φαινομενα αντιθετα ή άσχετα μεταξύ τους.
Η επιλογή συντρόφου π.χ., και στους ανθρωπους κινείται απο τους ιδιους φυσικους μηχανισμους που ισχυουν για ολο το ζωικο βασίλειο.
Δεν υπαρχει τιποτα το μεταφυσικο, ούτε στα ανθρωπινα συναισθηματα ούτε στην επιλογη συντρόφου. Η διαφορά μας από τα άλλα ζώα ειναι απλα ενα πιο εξελιγμενο νευρικο σύστημα, οποτε και το φαινομενο της συνειδησης στα ζωα Σταυρο είναι κατα τη γνώμη μου θεμα διαβάθμισης, όχι υπαρξης ή ανυπαρξίας.
(Μαλιστα μιας και το εθιξες, η παλιά άποψη στη φιλοσοφία ότι ο άνθρωπος δεν είναι ικανός για ελεύθερη βούληση (ντετερμινισμός), ότι δηλαδη η ολη συμπεριφορά του ειναι δεσμια της κληρονομικότητας και γενικά των φυσικων νομων (άρα δεν είναι ικανός για καταλογισμό των πράξεών του), υποστηριζεται και σημερα με νεα επιχειρηματα παρμενα απο την πιο προσφατη επιστημονική έρευνα.)
Αντιθέτως, μια ανάλογη συμπεριφορά θα μπορούσε να ντροπιάσει το ανθρώπινο είδος, διότι η συνείδηση που διαθέτει δεν του δίνει κανένα ελαφρυντικό για τη συμπεριφορά αυτή.
Κατά τη γνώμη μου, η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν ειναι θέμα μιας υποτιθέμενης έμφυτης στον άνθρωπο συνείδησης που τον διαφοροποιεί απο τα άλλα ζώα. Ειναι θεμα των ηθικων αξιολογησεων που δοκιμαζουν και εφαρμόζουν οι ανθρωπινες κοινότητες. Ποτε δεν ήταν δεδομένη όπως την ξερουμε η αξια της ανθρώπινης ζωής, πάρτε για παράδειγμα τον Καιάδα και το "Κείον Νόμιμον", για να αναφερουμε παραδειγματα μονο απο την αρχαια Ελλαδα. Ούτε σήμερα είναι η ίδια ανα τον κόσμο, ούτε θα ήταν η ίδια στη Δύση, αν είχε επικρατήσει ο φασισμός και ο φυλετισμός.
Η αναγνώριση της απόλυτης αξίας της ανθρώπινης ζωής συναρτάται με τη διάδοση του "ανθρωπισμού", του φιλελευθερισμού και των ατομικών δικαιωμάτων και γενικα του ατομοκεντρικού προτυπου για την οργάνωση των ανθρώπινων κοινωνιών, που κατα τη γνώμη μου κανει μοναδικό το "δυτικό πολιτισμό". Το ατομοκεντρικό προτυπο φαινεται ότι ανταποκρίνεται πιο αποτελεσματικα στις ανθρωπινες αναγκες σε αυτην τη φαση της ανθρωπινης εξελιξης, για αυτο και παει να εκτοπισει κοινωνιο-κεντρικά πρότυπα του παρελθόντος (π.χ. Θεοκρατίες) ή κοινωνιο-κεντρικές παλινδρομήσεις (π.χ. Φασισμός).
Σε τελική αναλυση ειναι κατα τη γνώμη μου απλα ενα θεμα που σχετιζεται με την εξελιξη του ανθρωπου ως κοινωνικού όντος, όχι αυτο που τον κανει να διαφερει απο τα άλλα ζώα και τις δικες τους τακτικες συλλογικής επιβίωσης.