Μιράντα, κι εσυ, και όλοι μας, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου, θα πρέπει να αντιληφθούμε οτι στην όλη αυτη κατάσταση κρύβονται απο τη μια πλευρά η δίκη μας η απώλεια και το πένθος, ενώ απο την άλλη, η ολοκλήρωση του κύκλου ζωής για το απολεσθέν πρόσωπο. Και ναι, το λέω πρόσωπο, γιατι περί αυτού προκειται.
Το σημαντικό γεγονός, το συμπαντικό ας πούμε, είναι το δεύτερο, η ολοκλήρωση. Αυτο είναι που κυριαρχεί, αυτό είναι και το σε ένα βαθμό το ακατανόητο, αυτο είναι το οποίο εμείς μέσα στην αναγκαστική μας άγνοια δυσκολευόμαστε να αποδεχθούμε.
Αλλά, και αυτο το αλλά είναι τεράστιο: η ζωη συνεχίζεται ή σταματά, ανεξάρτητα απο τη θέληση μας, τις προσδοκίες, τα θέλω, τα πως και τα γιατι μας.
Το πουλάκι πέθανε και (δυσκολεύομαι να το πω), πέθανε μάλλον οχι πλήρης ημερών κι ας ήταν μεγαλούτσικο σε ηλικία, οχι στο φυσικό του περιβάλλον, κι ας τον προόριζε η φύση για αυτό... Πέθανε όμως με φροντίδα, στη φροντίδα σου, ας πούμε με την παρηγοριά της παρουσίας σου και την ανακούφιση και την ασφάλεια που κάθε αδέσποτη ύπαρξη, ανθρωπος ή ζώο, αναζητά σε όλη της τη ζωή.
Ευχομαι να (και ειμαι βέβαιος οτι θα) έρθει η στιγμή που θα τον θυμάσαι με γαλήνη και θα τον αναπολείς με ηρεμία και ανακούφιση που σου δόθηκε η ευκαιρία να τον χαρείς, έστω για λίγο.
