Διαβάζω το θέμα και έχω προβληματιστεί ιδιαίτερα περί ευθυνών.
Σε πρώτη φάση, και με την τάση που έχω σχετικά με το ότι " εμείς φέρουμε τις ευθύνες για ό,τι μας συμβαίνει" υπό την έννοια ότι οι ίδιοι δημιουργούμε την τύχη μας, σκέφτηκα ότι στην τελική, η απόφαση για το τι θα γινόταν βάραινε τον κάτοχο του καναρινιού, τον θεματοθετη μας δλδ. Από την άλλη, ο ίδιος δεν ήταν δυνατό να αφαιρέσει το δαχτυλίδι, κι ακολουθούσε οδηγίες ειδικού, όπως με άλλα λόγια θα έκανε ο οποιοσδήποτε από εμάς. Επομένως υπό αυτήν την οπτική δεν φέρει ευθύνη.
Μετά είναι ο γιατρός... Το δαχτυλίδι μπορούσε ( και έπρεπε; αναρωτιέμαι...) να αφαιρεθεί, κατά πως διαβάζω με τροχό, κι ο τροχός δεν δούλευε. Άρα ο γιατρός έπρεπε να τον έχει επισκευάσει, αν ήξερε εκ των προτέρων ότι έχει βλάβη, εκτός κι αν τοτε διαπιστώθηκε ότι ο τροχός δεν λειτουργεί. Με άλλα λόγια, αν η απάντηση του γιατρού ήταν άμεση, χωρίς να δοκιμάσει τον τροχό, ότι δεν λειτουργεί, τότε πάμε στην ευθύνη ότι θα έπρεπε ήδη το εργαλείο να είναι για συντήρηση, εκτός κι αν ο συντηρητής έλειπε και πάει λέγοντας. Θα μπορούσε επίσης ο περσοπας, να είναι κατά τη γνώμη του γιατρού πιο ικανός με το τροχό κι έτσι ο γιατρός να μετέφερε την ευθύνη και να παρέπεμψε εκεί.
Μετά έρχεται και η σειρά του πετσοπά. Αφού το ανέλαβε πιθανά θεωρούσε ο ίδιος ότι μπορούσε και να το καταφέρει με σχετική ασφάλεια. Ούτε κι αυτό συνέβη. Αλλά όταν έχεις έναν τροχό ή ένα ψαλίδι - εργαλείο στο μαγαζί σου για τέτοιες δουλειές, οφείλεις να έχεις επίσης αιμοστατικό για κάθε ενδεχόμενο και όχι να αναλαμβάνεις, να μην διεκπεραιωνεις σωστά, το πρόβλημα να το κανεις, έστω από λάθος, αν όχι επειδή υπερτιμάς τον εαυτό σου ( όποτε σε αυτήν την περίπτωση τείνουμε στην εγκληματική αμέλεια).
Τελικά το καημένο το πουλάκι πέθανε. Κι αν έμενε έτσι, προφανώς πάλι θα πέθαινε, ενδεχομένως πιο αργά και ίσως μαρτυρικά. Κι εμείς αναζητούμε ευθύνες στους εμπλεκόμενους.
Θα σου έλεγα
@Pep να αποδώσεις, αν είσαι σε θέση, με ηρεμία, έστω και τηλεφωνικά τις ευθύνες που αναλογούν στον καθέναν τους, κάνοντας σαφές ότι ο γιατρός δεν μπορεί να παραπέμπει σε έναν πετσοπά, μέρος της δουλειάς του, και στον πετσοπά, ότι δεν μπορεί να δέχεται τέτοιες ευθύνες. Όχι για κάποιον άλλον λόγο, όχι για να ευχαριστήσεις τη γλώσσα σου, αλλά για να προβληματιστούν και οι ίδιοι, ώστε να μην επαναλάβουν.
Λυπάμαι για την απώλειά σου, και όταν θα έχεις χρόνο και διάθεση, σου προτείνω να διαβάσεις άρθρα και θέματα από το φόρουμ σχετικά με την φροντίδα των φτερωτών μας φίλων, όσο πιο πολλά γίνεται, γιατί όπως αντιλαμβάνεσαι κανεις δεν μπορεί να τα ξέρει όλα.